198- کمیسیون سازمان ملل در ایران

یادداشت گفت‌وگوی تلفنی[1]

واشنگتن، 6 مارس 1980، 8:45 صبح

شرکت‌کنندگان:

- رفیع احمد، دستیار ویژۀ دبیرکل والدهایم

- هارولد ساندرز، دستیار وزیر امور خارجه، امور خاور نزدیک

قطب‌زاده پس‌از جلسۀ امروز صبح با کمیسیون سازمان ملل، تصریح کرد که این کمیسیون موفق شده است تا قسمت اول مأموریت خود را به پایان برساند. بخش دوم مأموریت، شامل ملاقات با گروگان‌هاست. ازآنجاکه دولت در این مورد با مقاومت روبه‌رو شده است، قطب‌زاده از کمیسیون خواست تا دوسه روز دیگر در تهران بمانند.

قطب‌زاده در آن مقطع گفت که بیشتر از این نمی‌تواند چیزی بگوید. البته حتماً موارد زیر را به‌صورتی محرمانه به فردی از گروه سازمان ملل اطلاع داده است؛ گروگان‌ها همان جایی که هستند، می‌مانند. تحویل گروگان‌ها امشب انجام می‌شود. شورای انقلاب آخر وقت امروز برای بحث دربارۀ جزئیات جلسه خواهد داشت.[2]

دو حقوق‌دان ما گویا به یکی از افراد گروه سازمان ملل گفته‌اند که بهتر است اعضای کمیسیون قبل‌از روز یکشنبه 8 مارس به سفارت نروند؛ چراکه دانشجویان ممکن است «پشت‌سر خود چیزی در ساختمان بگذارند» (احتمالاً تله‌های انفجاری). بااین‌وجود، گروه سازمان ملل از بازدید از سفارت در روز یکشنبه سخن می‌گوید، تا حدودی به این دلیل که پتیتی قصد دارد به پاریس برود و شنبه بازمی‌گردد. اگر آن‌ها بتوانند با گروگان‌ها ملاقات کنند، تیمی از پزشکان نیز آن‌ها را همراهی خواهند کرد.

به نظر می‌رسد که بنی‌صدر تأیید خمینی را برای بازدید کمیسیون از سفارت گرفته است.[3] واکنش اشغال‌کنندگان سفارت این بود که امروز صبح بیانیه صادر کردند.[4]

احمد از همتای خود پرسید آمریکا چه واکنشی برای عموم خواهد داشت؟ تهران توصیه کرده بود که آمریکا اظهارنظر نکند. ایالات متحده باید از هرگونه اظهارنظر و اشاره به بیانیۀ دانشجویان اجتناب کند.[5]