138- سیاست های آمریکا در قبال گروگان گیری در ایران

یادداشت برای ثبت توسط اداره‌کنندۀ اطلاعات مرکزی، ترنر،[1]

واشنگتن، 11 ژانویه 1980

موضوع: گفت‌وگو با دکتر برژینسکی، 9 ژانویه 1980

[علامت نشان‌دهندۀ طبقه‌بندی از طبقه‌بندی خارج نشده است.]

[محتوای غیرمرتبط با بحران گروگان‌گیری از این قسمت حذف شده است.]

4. من گزارش خود را دربارۀ قطعنامۀ احتمالی دربارۀ موضوع گروگان‌ها ارائه کردم.[2] من تأکید کردم که خط سیر اصلی اقدام در این موضوع، تا حدودی متفاوت از رویکرد در قبال مقامات مسلمان بوده است. من به این نکته اشاره کردم که پس‌از سال نوی میلادی، این موضوع را به‌صورت شفاهی با وزیر ونس مطرح کرده‌ام. من در یادداشت به دو نکته اشاره کردم که [کمتر از یک سطر از طبقه‌بندی خارج نشده است] هر دو اظهارنظری مشابه داشتند.[3] دکتر برژینسکی با این نکته موافق بود، ولی پرسید که چگونه می‌توانیم این رهبران را انتخاب کنیم؟ در پاسخ گفتم که درواقع امکان شناسایی این افراد برای ما فراهم نیست، ولی باید یک رویکرد انتخاب تصادفی داشته باشیم و فردی مانند هال ساندرز را به سفری طولانی بفرستیم تا موارد زیر را تشریح نماید:

الف. برآورد ما از آنچه در افغانستان اتفاق افتاده است؛

‌ب. سیاست صبر ما درقبال ایران و گروگان‌ها؛

‌ج.   این واقعیت که صبر ما حدومرزی دارد و اینکه سرانجام ممکن است اقدام نظامی لازم آید.

دکتر برژینسکی از من خواست تا برای ارائۀ این توضیحات در جلسۀ کمیتۀ هماهنگی ویژه آماده باشم.[4] [علامت نشان‌دهندۀ طبقه‌بندی از طبقه‌بندی خارج نشده است.]

1. دربارۀ گروگان‌ها نیز توصیه کردم که ما اقدامات حوزۀ روابط‌عمومی را ازسر بگیریم که بر این اساس، یک چهرۀ مهم آمریکایی تقریباً به‌صورت روزانه، به یک موضوع متفاوت می‌پردازد. من گفتم که دسترسی به گروگان‌ها در زمان کنونی بسیار حیاتی است و نباید اجازه دهیم به فراموشی سپرده شود. او با نظر من موافق بود و دوباره از من خواست تا آمادۀ ارائۀ این مطالب در جلسۀ فردا صبح کمیتۀ هماهنگی ویژه باشم. من همچنین بر اهمیت دسترسی به زندانیان تأکید کردم تا بدین‌وسیله اطلاعات بیشتری از محل نگهداری آن‌ها به دست آوریم. [علامت نشان‌دهندۀ طبقه‌بندی از طبقه‌بندی خارج نشده است.]

2. سپس من بررسی کردم [یک سطر از طبقه‌بندی خارج نشده است] تلاش‌های جمعی که علیه گروگان‌ها انجام شده است [کمتر از یک سطر از طبقه‌بندی خارج نشده است].

3. نسبت‌به عملیات نجات نیز به او گفتم که به نظر من 50 درصد احتمال موفقیت برای این اقدام خوش‌بینی است. به اعتقاد من، استفاده از ناو هواپیمابر تنها راه بهبود عامل غافل‌گیری است. اگر قرار باشد این کار را انجام بدهیم، باید ابتدا با به پرواز درآوردن هواپیما از روی ناو در خلیج، مبادرت ورزیم و سپس ناو را وارد این منطقه نماییم، سپس آن را عقب بیاوریم و دوباره بعداز چند روز، آن را وارد خلیج کنیم تا دستمان رو نشود.

 همچنین گفتم به نظر من، روز ۲۵ ماه برای این کار خیلی زود است و طرح دربارۀ نائین بسیار مبهم است و آن‌ها زمان بیشتری برای سازمان‌دهی دقیق‌تر آن نیاز دارند. او از من خواست تا با دیوید جونز، پیوسته دربارۀ موضوع ناو هواپیمابر صحبت کنیم تا ببینیم آیا می‌توان به نتیجه‌ای رسید یا خیر. [علامت نشان‌دهندۀ طبقه‌بندی از طبقه‌بندی خارج نشده است.]

4. من سؤال کردم که اگر اعدامی اتفاق افتاد، آیا برنامه‌ای داریم که پیاده کنیم؟ او در پاسخ گفت: «بله، بمباران.» در ادامه من گفتم که امیدوارم واقعاً این موضوع را بررسی کرده باشند؛ به نظر من واکنش خوبی نیست. ترجیح من این است:

الف. مین‌گذاری؛

‌ب. اقدامات هشداردهنده مبنی‌بر صف‌آرایی نیروهای زمینی برای حضور در منطقه، اتفاقی که ممکن است نیازمند زمان باشد، ولی بااین‌حال تهدیدی آشکار خواهد بود؛

‌ج. من گفتم که معتقد هستم که بمباران هیچ امتیاز قابل‌توجهی ازنظر تخریب و اعمال فشار بر ایران ندارد و به‌شدت افکارعمومی مسلمانان را علیه ما شعله‌ور خواهد کرد.

دکتر برژینسکی پرسید آیا شاهدی دارم که این چشم‌انداز محتمل‌تر است؟ در پاسخ گفتم: «تنها گزارش اطلاعاتی دیروز اف‌بی‌آی که چندان مطلوب نبوده است.» [علامت نشان‌دهنده طبقه‌بندی از طبقه‌بندی خارج نشده است.]

استانسفیلد ترنر